بی سوال

بی سؤال. [ س ُ آ ] ( ص مرکب، ق مرکب ) ( از: بی + سؤال ) بدون پرسش. ( ناظم الاطباء ). آنکه از کسی سؤال نکند. ( آنندراج ).
- بی سؤال و جواب؛ناگزیر. ( یادداشت مؤلف ).
|| بدون تمنا و درخواست. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به سؤال شود.

بدون پرسش ٠ آنکه از کسی سوال نکند ٠

💡 بده ز لعل لبت بی سوال کام دلم که نیست کشته عشق تو را زبان سوال

💡 گفت: تواند بود که تا آنجا برسم نمانده باشم. نقلست که یکبار شوق بر وی غالب شد ستونی بود برخاست و آن ستون را در کنار گرفت وچندان بفشرد که بیم آن بود که آن ستون پاره شود و او را کلماتی است عالی. گفت علامت جوانمرد سه چیز است یکی وفا بی خلاف. دوم ستایش بی خود. سوم عطائی بی سوال.

💡 مده امان که صدف وا کند دهن به سوال چو بی سوال گهربارمی توانی شد

💡 احسان بی سوال زبان بند خواهش است از دست کوته است زبان گدا بلند