واژه «بهشتیرو» در زبان فارسی به عنوان یک ترکیب وصفی به کار میرود و از دو جزء «بهشتی» به معنای منسوب به بهشت و «رو» به معنای چهره و صورت تشکیل شده است. این واژه در مجموع برای توصیف چهرهای بسیار زیبا، دلانگیز و جذاب استفاده میشود که گویی از لطافت و زیبایی بهشت الهام گرفته شده است. در کاربرد ادبی، «بهشتیرو» به فردی اشاره دارد که صورت او از نظر زیبایی، روشنی و طراوت در حدی است که نگاه هر بینندهای را به خود جذب میکند. این ترکیب اغلب در متون شعری و توصیفهای عاشقانه برای بیان نهایت زیبایی ظاهری معشوق به کار میرود. همچنین «بهشتیرو» میتواند نمادی از پاکی، معصومیت و لطافت در چهره انسان نیز باشد و صرفاً محدود به زیبایی ظاهری نیست. در زبان ادبی فارسی، استفاده از واژههایی مانند بهشتیرو نشاندهنده تمایل شاعران به تشبیه زیباییهای انسانی به مفاهیم والا و آسمانی است. این واژه بار معنایی مثبت و ستایشآمیز دارد و معمولاً برای تمجید از چهرهای بسیار خوشسیما به کار میرود. از نظر ساختاری، «رو» در این ترکیب به معنای چهره است و در بسیاری از ترکیبات فارسی برای توصیف صورت یا ظاهر به کار میرود. بنابراین این ترکیب به معنای کسی است که چهرهای زیبا و دلپسند همچون زیباییهای بهشت دارد. در مجموع، این واژه کنایهای شاعرانه از زیبایی فوقالعاده و چهرهای خوشمنظر و دلنشین است.
بهشتی رو
فرهنگ عمید
خوب رو، زیبا.
جمله سازی با بهشتی رو
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 نگه دزدیده طراری به مشرب آشنا یاری تواضع شیوه خوش چشمی بهشتی رو نکونامی
💡 نه آن چنان به تو مشغولم ای بهشتی رو که یاد خویشتنم در ضمیر میآید
💡 تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بود پرده های چشم حیرانم نقاب حور بود
💡 دلم بسوزد و گویم بآن بهشتی روی که در نگار تذرو است و در خرام غزال
