بنی عم
اصطلاح «بنیعَم» یک ترکیب عربی است که در زبان فارسی نیز وارد شده و به معنای فرزندان عمو یا همان عموزادگان به کار میرود. در این ترکیب، واژه «بنی» به معنای فرزندان و نسلها است و «عَم» به معنای عمو میباشد، بنابراین مجموع آن به خویشاوندانی از نسل عمو اشاره دارد. از نظر خویشاوندی، بنیعَم شامل افرادی است که از یک نیای مشترک پدری با هم مرتبط هستند اما در شاخههای جداگانه خانواده قرار دارند. این واژه در متون ادبی و تاریخی فارسی و عربی بسیار دیده میشود و معمولاً برای اشاره به روابط خویشاوندی گستردهتر به کار میرود. در بسیاری از متون قدیمی، بنیعَم نه تنها به رابطه خانوادگی، بلکه به روابط قبیلهای و اجتماعی میان طوایف نیز اشاره داشته است. در ساختارهای سنتی جوامع، آنها گاهی نقش مهمی در اتحاد یا اختلافات خانوادگی و قبیلهای ایفا میکردند. کاربرد این واژه در ادبیات فارسی اغلب همراه با توصیف روابط نزدیک یا درگیریهای میان خویشاوندان دیده میشود. از نظر زبانی، این ترکیب نمونهای از واژگان عربی است که به صورت طبیعی وارد زبان فارسی شده و معنای خویشاوندی دقیق را منتقل میکند. در مجموع، بنیعَم به معنای عموزادگان و فرزندان عمو است و به گروهی از خویشاوندان پدری اشاره دارد که از یک ریشه خانوادگی مشترک هستند.
مترادفها
پسر عمو
فرهنگ عمید
پسران عمو، عموزادگان.
فرهنگ فارسی
( اسم ) پسران عمو عمو زادگان: (( بسی برنیامد که بنی عم سلطان بمنازعت برخاستند و ملک پدر خواستند. ) )
جمله سازی با بنی عم
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 فنا با تیر دلدوزت بنی عم قضا با تیغ خونریزت برادر
💡 در ساختارهای اجتماعی و قبیلهای قدیمی، روابط با بنی عم و خویشاوندان نزدیک اهمیت بسیار زیادی در حفظ امنیت و اتحاد خانواده و قبیله داشت.
💡 شخصیتهای تاریخی در داستانهای کهن، اغلب برای محافظت از حقوق خود و حفظ میراث خانوادگی، به حمایت و پشتیبانی نزدیکان و بنی عم خود تکیه میکردند.
💡 در متون ادبی و تاریخی صدر اسلام، مفهوم بنی عم و پیوندهای خونی میان اعضای یک خاندان، نقش تعیینکنندهای در مسائل سیاسی و اجتماعی ایفا میکرد.