بلبل زبان

بلبل زبان. [ ب ُ ب ُ زَ ] ( ص مرکب ) شیرین زبان. ( فرهنگ فارسی معین ). || فصیح. ( فرهنگ فارسی معین ).

( اسم ) ۱- شیرین زبان. ۲- فصیح.

💡 بلبل زبان گشاده و بنهاده پیش او گردن ببندگی چو کبوتر مطوقی

💡 در هجر ناله سود ندارد که گل چو رفت بلبل زبان ببندد و گردد خموش باز

💡 ز غنچه دهانی و صد گونه خنده ز بلبل زبانی و صد گونه زاری

💡 در هر چمن که سرو کند یاد قامتش بلبل زبان ناله و گل گوش می کشد

💡 همی دار با عاشقان زآنکه داری چوگل روی نیکو چو بلبل زبان خوش