بلا خورده

بلاخورده. [ ب َ خوَرْ / خُرْ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) مصیبت رسیده. محنت رسیده. به بلا مبتلی. || نفرینی است. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

مصیبت رسیده. محنت رسیده. به بلا مبتلی. یا نفرینی است.

💡 ای دلت شاه سراپرده عشق جان تو زخم بلا خورده عشق

💡 منم که تیغ ستم دیده‌ام به ناکامی منم که تیر بلا خورده‌ام، ز دست زمان