برگشاد

💡 چو سام آن چنان گنج‌دژ برگشاد جهان کرد از گنج جمشید یاد

💡 دو صدف را روی بر رو برگشاد حقهٔ سی و دو لؤلؤ برگشاد

💡 دلش زان شبان اندکی برگشاد که زیبا‌منش بود و زیرک‌نهاد

💡 گفت چون آتش بدیدم آن زمان برگشاد از حال خود آتش زفان

💡 آن دم که صبح بینش من بال برگشاد آن مرغ صبح‌گاه دلم تیز پر گشاد

💡 وقتی دری که سال‌ها بسته بود ناگهان برگشاد، نسیم خنکی از میان درگاه وارد اتاق شد و آرامش عجیبی به فضای خفقان‌آور آن مکان بخشید.

💡 در آن شب مهتابی، وقتی پرده‌های ضخیم اتاق برگشاد، نور ملایم ماه بر سطح دریا می‌تابید و منظره‌ای بسیار خیره‌کننده و زیبا برای تمام تماشاگران خلق کرد.

💡 وقتی چشم‌های او برگشاد، اولین چیزی که دید زیبایی بی‌حد و حصر طبیعت در اوج شکوفایی بهاری بود که تمام وجودش را پر از شادی کرد.