بر افکنده

برافکنده. [ ب َ اَ ک َ دَ/ دِ ] ( ن مف مرکب ) انداخته. افکنده. || بندکرده. || فروهشته. || بالازده. || خراب و منهدم. مضمحل. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به برافکندن و افکنده در همین لغت نامه شود.

انداخته یا خراب و منهدم.

💡 چو مه در بر افکنده دیبای چرخی چو خور بر سر افکنده پیروز مقنع

💡 مصطفی را دید می‌آمد چو ماه در بر افکنده دو گیسوی سیاه

💡 به روم از پی خدمت تست شاها همه شهر دیبا بر افکنده قیصر

💡 غلامی به مصر اندرم بنده بود که چشم از حیا در بر افکنده بود

💡 ز تیرت جان خود را زنده دارم ز تیغت سر به بر افکنده دارم

💡 هم گل نازک لبی پرخنده داشت هم بنفشه سر به بر افکنده داشت