بدندان

بدندان. [ ب ِ دَ ] ( ص مرکب ) صاحب دندان. دندان دار. بادندان:
گرانجانی که گفتی جان نبودش
بدندانی که یک دندان نبودش.نظامی. || لایق و مناسب. ( از برهان قاطع ) ( از آنندراج ) ( ازانجمن آرا ):
لب و دندان ترا سجده برم چون پروین
کز جهان ای مه تابان تو بدندان منی.اثیر اخسیکتی ( از انجمن آرا ).هستند شاهدان شکرلب بعهد تو
لیکن از آن میانه بدندان من تویی.اثیر اخسیکتی ( ازانجمن آرا ).

صاحب دندان دنداندار.

💡 در عوض از دست دشمنت چه برآمد اینکه ده انگشت خویش بدندان

💡 بلب عقیق و بدندان سهیل را ماند نگار من که بیا کیست لؤلؤ عدنی

💡 شه صوف ماند از رسنالت شگفت بدندان بخیه یقه خود گرفت

💡 اگر از حدیث مجنون سخنی کند محدث بگزند دست حیرت همه عاقلان بدندان

💡 شکند سنگ حبیب اول دندان حبیب که ز دشمن نخورد سنگ بدندان کسی

💡 یکی بدندان پیکان همی کشید از دست یکی بدست همی کند خنجر از حنجر