ببک
لغت نامه دهخدا
ببک. [ ب َ ب َ ] ( اِ ) حدقه چشم. ( ناظم الاطباء ). ببه. نی نی. مردم چشم. مردمک. ذباب العین. انسان العین. مردمه. کاک. کیک. تخم چشم. مردم. ناظر. || بچه. فرزند. ( ناظم الاطباء ).
ببک. [ ب ِ ب ِ ] ( اِخ ) نام قلعه ای در ترکیه اروپا نزدیک قسطنطنیه واقع در یکی از نقاط بسیار زیبای کرانه بسفور.
فرهنگ فارسی
نام قلعه ای در ترکیه است
فرهنگ اسم ها
اسم: ببک (پسر) (ترکی)
معنی: مردمک چشم
جمله سازی با ببک
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 شاه شرق و غرب جانی ببک سلطان جهان بر جنابت چرخ را مأمور فرمان یافته