لغت نامه دهخدا
اهرون. [ اَ ] ( اِخ ) نام حکیمی بوده است یهودی که در جمیع علوم خصوصاً در علم طب مهارتی تمام داشته. ( برهان ) ( آنندراج ) ( هفت قلزم ) ( انجمن آراء ) ( شعوری ). همان اهرن القس است که گاهی «راء» آن با اشباع ضمه خوانده شده و ناصرخسرو او را بمنزله مثال اعلای علم و دانش یاد کرده است:
از ره دانش بکوش اهرون شو
زیرا کاهرون بدانش اهرون شد.ناصرخسرو.اهرون از علم شد سمر بجهان در
گر تو بیاموزی ای پسر توئی اهرون.ناصرخسرو.و رجوع به اهرن القس و حواشی مینوی بر دیوان ناصرخسرو ص 636 و تاریخ الحکماء و عیون الانباء شود.