اَدَد، نام یکی از اجداد والای حضرت محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله) است. بر اساس آنچه در منابع معتبر انساب، از جمله کتاب الأنساب سمعانی، ذکر شده، وی چهل و دومین جدّ ایشان به شمار میرود. این نام در سلسلهی نسب نبوی جایگاهی ویژه دارد و نشاندهنده تداوم زنجیرهی اصالت از دورانهای کهن است. در برخی از روایات و متون تاریخی تفصیلیتر، همچون مجمل التواریخ والقصص، این نسبنامه حتی تا حضرت آدم (علیهالسلام) نیز بسط داده شده و سیر تاریخی این دودمان را به شکلی گستردهتر ترسیم مینماید که نشان از اهمیت حفظ و ثبت این شجرهی شریف دارد.
بر اساس روایات مبسوطتر در خصوص سیر نَسَبی، شجرهی اَدَد تا حضرت آدم (ع) به این صورت شرح داده شده است: همیسع بن مقوّم بن تارخ بن سَرح بن حَمَل بن قِیدار بن شالَخ بن اَرفَخشَد بن سام بن نوح بن لامِک بن مَتوشَلَخ بن اَخنوخ (ادریس) بن مارد بن مَهْلائیل بن قینان بن اَنوش بن شیث بن آدم. این تفصیل طولانی، نه تنها یک سلسلهنسب تاریخی، بلکه نمادی از پیوستگی تاریخی و اصالت خانوادگی است که در متون کهن ایرانی و اسلامی مستند شده است و بر قدمت این خاندان تأکید دارد.
