ابوالحسن باخرزی

ابوالحسن باخرزی. [ اَ بُل ْ ح َ س َ ن ِ خ َ ] ( اِخ ) علی بن الحسن بن ابی علی بن ابی الطیب الباخرزی. شاعر مشهور. او در جوانی مشتغل بفقه مذهب امام شافعی و تلمیذ شیخ ابومحمد الجوینی والد امام الحرمین بود. پس شروع بفن کتابت کرد و بدیوان رسائل راه یافت و در صروف دهر نشیب و فراز بسیاردید و در سفر و حضر بعجایب روزگار آشنا گشت و جنبه ٔادب او بر فقاهت بچربید و بعربیت و شعر مشهور گشت ودیوان شعر او مجلدی بزرگ است و کتاب دمیةُالقصر و عصرة اهل العصر تصنیف کرد و آن ذیل یتیمه ثعالبی است در ترجمه حال عده ای کثیر از ادبا و شعرا و جز آن. وابوالحسن علی بن زید البیهقی را بر کتاب او ذیلی است مسمی به وشاح الدمیه و او در مجلس اُنسی به سال 467 هَ. ق. در باخرز کشته شد و خونش هدر و پایمال گشت.

💡 نسخهٔ اصلی از این دیوان اشعار اکنون در دست نیست. گویا ابوالحسن باخرزی دیوان اشعار وی را دیده بوده که اینک از میان رفته است. محمود عبدالله الجادر اشعار وی را گرد آورد و در بیروت به چاپ رساند. خود او این دیوان را دوباره در ۱۹۹۰م در بغداد به چاپ رسانید.

💡 از ناحیهٔ باخرز بزرگانی چون ابوالحسن باخرزی، سیف الدین باخرزی، ابوالمفاخر یحیی باخرزی، شیخ رجبعلی محدثی خراسانی، غلامحسین سمندری و محمد ابراهیم شریف‌زاده برخاسته‌اند.