ابن شاهین

ابن شاهین. [ اِ ن ُ ] ( اِخ ) غرس الدین خلیل بن شاهین طاهری ( 813-872 هَ.ق. ). او راست: کتاب زبدة کشف الممالک و بیان الطرق و المسالک و این کتاب در پاریس به طبع رسیده. وی چندی حاکم اسکندریه و درسال 840 امیرحاج بوده و نیز مناصب دیگر داشته است.

اوراست کتاب زبده کشف الممالک

[ویکی فقه] اِبْن ِشاهین، ابوحفص عمر بن احمد بن عثمان، ملقب به واعظ ( صفر ۲۹۷- ذیحجه ۳۸۵/ نوامبر ۹۰۹- ژانویه ۹۹۶)، محدث و رجالی بغداد بود.
اصل وی از مرورود خراسان بود
استماع حدیث
او از ۱۱ سالگی در بغداد به استماع حدیث پرداخت و پس از ۳۳۰ق برای استماع از محدثان دمشق به آن شهر رفت. وی سفر هایی نیز به بصره، فارس و مصر داشته است
اساتید ابن شاهین
از جمله مهم ترین مشایخ ابن شاهین در حدیث می توان از ابوبکر بن ابی داوود، ابوالقاسم بغوی و محمد بن محمد باغندی نام برد. او در قرائت نیز از ابن ابی داوود، ابن مجاهد، ابوبکر نقاش و احمد ابن مسعود زهری بهره جست.
وثاقت در نقل حدیث
...

💡 ابن شاهین جنید را پرسید از معنی مَعَ گفت بردو معنی بود مع الانبیاءِ بالنُصرةِ والکَلاءَة یاری بود و نگاه داشت چنانک گفت. إنِّنی مَعَکُما أسمعُ و أری. و مَعَ عام را بمعنی علم و احاطت چنانک گفت. ما یَکونُ مِنْ نَجْوی ثَلثَة إ ّلاهو رابِعُهُم. ابن شاهین گفت چون توئی شاید چنین سخن را.