الباء
لغت نامه دهخدا
الباء. [ اِ ] ( ع مص ) فله خوراندن قوم را. و گویند البأت الجدی؛ یعنی فله خورانیدم بزغاله را. ( منتهی الارب ). فله دادن گوسفند بچه را. ( تاج المصادر بیهقی ). || جوشانیدن فله را. ( منتهی الارب ). || شیر نخستین دادن مادر بچه را. || فله توشه دادن کسی را. || بچه را نزد سرپستان بستن تا شیر نخستین خورد. || بسیار فله شدن قوم. ( منتهی الارب ). خداوند فله بسیار گشتن. ( مصادر زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ).
الباء. [ اَ ل ِب ْ با ] ( ع ص، اِ ) ج ِ لبیب. ( منتهی الارب ). رجوع به لبیب شود.
جمله سازی با الباء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 وَ کَفی بِاللَّهِ وَکِیلًا ای اکتف به وکیلا، ای حافظا لک، کفیلا برزقک، و دخلت الباء لانّه بمعنی الامر و ان کان فی لفظ الخبر.
💡 یُبَشِّرُهُمْ عامّه قرّاء بتشدید خوانند مگر حمزه که وی تنها بتخفیف خواند. یقال: بشّرته فأبشر و استبشر و بشّرته فتبشّر و البشارة بفتح الباء مصدر و بکسر الباء اسم یستعمل فی الخبر و استعماله فی الشّر مجاز، و قیل یستعمل فیها حقیقة.
💡 قوله: اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ، قال ابو عبیدة: الباء زیادة و تقدیره: اقرأ اسم ربک هذا
