لغت نامه دهخدا
ابوالیسر. [ اَ بُل ْ ی َ ] ( اِخ ) ( امیر... ) سپاهسالار امیرابوالحسن علی لشکری فرمانروای گنجه از پادشاهان شدّادی که قطران شاعر در آغاز پس از مسافرت بگنجه بتوسط وی بدربار امیر مزبور راه یافت. قطران در نامه ای که به ابوالیسر فرستاده گوید:
بشهر اندرون با تونامی شدم
بنزدیک خسرو گرامی شدم
یکی نزد خسرو نشاندی مرا
به گردون هفتم رساندی مرا.
و در قابوسنامه آمده است: چنانکه امیر فضلون ابوالسوار، ابوالیسر حاجب را به اسفهسالاری به بردع میفرستاد ابوالیسر گفت تا زمستان درنیاید نروم از بهر آنکه آب و هوای بردع سخت بد است خاصه به تابستان و در این معنی سخن دراز گشت امیر فضلون گفت چرا چنین اعتقاد باید داشت که بی اجل هرگز کسی نمرده است و نمیرد ابوالیسر گفت چنان است که خداوند میفرماید که هیچکس بی اجل نمیرد و لیک تا کسی را اجل نیامده باشد به تابستان ببردع نرود. رجوع به سخن و سخنوران ج 2 ص 140 و 141 شود.
ابوالیسر. [ اَ بُل ْ ی َ ] ( اِخ ) ابن درهم المدینی مولی آل جبیربن مطعم. محدث است.
ابوالیسر. [ اَ بُل ْ ی َ ]( اِخ ) انصاری. رجوع به ابوالیسر سلمی انصاری شود.
ابوالیسر. [ اَ بُل ْ ی َ ] ( اِخ ) ریاضی. در قاموس الاعلام این نام آمده و بکلمه ریاضی بغدادی ارجاع کرده است لیکن ذیل این کلمه نیز ترجمه وی نیامده است.
ابوالیسر. [ اَ بُل ْ ی َ ] ( اِخ ) سلمی انصاری. کعب بن عمروبن عبادبن عمروبن عثمان ابوسواد الغنم الأنصاری. صحابی است و مشهد بدر و عقبه را دریافته است و55 هَ. ق. بمدینه درگذشته و او آخرین اهل بدر بود.
ابوالیسر. [ اَ بُل ْ ی َ ]( اِخ ) کعب بن عمرو. رجوع به ابوالیسر سلمی... شود.
ابوالیسر. [ اَ بُل ْ ی َ ] ( اِخ ) محمدبن محمد یزدی. رجوع به محمد... شود.
ابوالیسر. [ اَ بُل ْ ی َ ]( اِخ ) محمودبن محمد عنانی. رجوع به محمود... شود.
