بارئ

آفریدگار، خالق

مخلوق، آفریده

[ویکی فقه] بارئ (قرآن). بارئ از اسما و صفات خداوند و به معنای آفریننده اشیا به صورت موزون و امتیاز دهنده آنان از یکدیگر است.
بارئ از اسما و صفات خداوند و به معنای آفریننده اشیا به صورت موزون و امتیاز دهنده آنان از یکدیگر است. این واژه سه بار در قرآن کریم به صورت صفت برای خداوند به کار رفته است.... «فتوبوا الی بارئکم فاقتلوا انفسکم ذلکم خیر لکم عند بارئکم...» توبه کنید و به سوی خالق خود بازگردید، و خود را به قتل برسانید، این کار برای شما در پیشگاه پروردگارتان بهتر است....
بارئ از اسماء حسنا
کلمه بارئ از اسماء حسنای خداست، همچنانکه در آیه: «هو الله، الخالق البارئ المصور، له الاسماء الحسنی» او، الله، و خالق، و بارئ و مصور، است و او دارای اسماء حسنی است)، آنرا یکی از اسماء نامبرده شمرده است، و این اسم در قرآن کریم در سه جا آمده، که دو تای آنها در همین آیه است.
بارئ به معنی خالق
بارئ به معنی خالق است و در اصل به معنی جدا کردن چیزی از چیز دیگر می باشد، چون آفریدگار مخلوقات خود را از مواد اصلی و نیز از یکدیگر جدا می کند، اشاره به اینکه دستور این توبه شدید را همان کسی می دهد که آفریننده شما است. «هو الله الخــلق البارئ...» او خداوندی است خالق و آفریننده ای بی سابقه....
معنای خالق
...