انطباعات

جمع انطباع یا ادار. انطباعات. ادار. نگارش.

[ویکی فقه] انطباع به معنای نقش پذیری یکی از اصطلاحات نزد اهل معقول بوده و در مورد حصول علم و وجود ذهنی به کار می رود.
انطباع به تمام افعال طبیعی، که احساس را برمی انگیزند، اطلاق می شود. انطباع بر سه قسم است:۱- تأثیر فیزیکی یا شیمیائی پیوسته به اعصاب حسی؛۲- انتقال این تأثیر به مغز؛۳- حدوث تغییری در مغز در مقابل این تأثیر.لفظ انطباع یا فقط به تأثیر در اعصاب حس، اطلاق می شود، و یا به تمام شعور، از این جهت که در مقابل افعال خارجی، رنگ انفعالی به خود می گیرد. انطباع به این معنی ضد تفکر و حکم مبنی بر تحلیل است.
تفاوت انطباع و تهییج
فرق انطباع و تهییج این است که تهییج اخص و انطباع اعم است. زیرا تهییج یا برانگیختن فقط به نوعی از انطباع اطلاق می شود که عبارت است از تأثیر پیوسته به انتهای اعصاب حسی. در حالی که انطباع شامل اقسام سه گانه سه گانه ایست که ذکر آن گذشت.
اصالت انطباعیت
اصالت تأثیرپذیری (انطباعیت) روش بعضی از هنرمندان و صنعت گران و نویسندگان و ناقدان است که به عمل کردن یا حکم کردن بر طبق انطباعات مستقیم، اکتفا می کنند، بدون کمک گرفتن از مبادی عقل یا دستورات انتزاعی هنر. در این مورد گویند: اصالت تأثیرپذیری نویسنده و انتقاد انطباعی و تأثیری.
انطباع در فلسفه اسلامی
...

💡 معروف‌ترین پسر حاجب‌الدوله محمدحسن‌خان اعتمادالسلطنه است که وزیر انطباعات ناصرالدین‌شاه و از مترجمان و مؤلفین پرکار و شناخته‌شده دورهٔ قاجار است.

💡 پژوهشگران از جمله بهرام بیضائی، مهدی فروغ و یحیی ذکاء نیز معتقدند که ساختمان تکیه دولت بر اساس طرح میدانها و برخی کاروانسراها و تکایا طراحی و ساخته شده بود. اعتمادالسلطنه، وزیر انطباعات ناصرالدین شاه، در یادداشت‌های خود در مورد تکیه دولت چنین نوشته است:

💡 امیر سهام‌الدین در رشته‌های علوم سیاسی و اقتصاد در آلمان درس خواند و پس از استبداد صغیر به ایران بازگشت و در وزارت فوائد عامه مدیر شد و لقب ذکاءالدوله گرفت. ریاست اداره تعلیمات عمومی، ریاست بازرسی، ریاست اداره انطباعات و عضویت شورای عالی معارف سمت‌های بعدی‌اش بود تا اینکه حاکم مازندران شد.

💡 فروغی در ۱۳۱۲ هجری قمری (۱۲۷۳ یا ۱۲۷۴ خورشیدی)، به استخدام دولت درآمد و مترجم فرانسه و انگلیسی وزارت انطباعات شد. او افزون‌بر این دو، روسی و عربی هم می‌دانست. او «که در آغاز، مترجمی را با اشتیاق پذیرفته‌بود، پس از مدتی آن را مناسب حال‌وهوای نیافت؛ زیرا در دارالترجمه هیچ نبود که بتواند عطش او را برای فهمیدن، و به‌ویژه، فهماندن سیراب کند»