اشکله

( اشکلة ) اشکلة. [ اَ ک َ ل َ] ( ع اِ ) التباس. || حاجت. || یک کُنار کوهی، و هی اخص من الاشکل. || شبه. یقال: فیه اشکلة من ابیه؛ ای شبه. ( منتهی الارب ).

(اِ کِ لِ ) (اِمر. ) نک اشکلک.

( اسم ) ۱ - چوبی است بمقدار چهار انگشت که وسط آن باریکتر از دو سر وی است و وسط آن طناب بندند و آن برای اتصال دو قطع. خیمه بکار رود. ۲ - چوبی که لای انگشتان متهمان میگذاشتند و فشار میدادند تا بجرم خود اقرار کنند.
التباس یا حاجت یا یک کنار کوهی

نک اشکلک.

💡 أبو جیر، أبو راشد، أم الفیارین، اشکله، أسلمت، الصفارد

💡 راجونه، کلوس، پودن، بکلو، لیزک، سیرک، پرموسیر، قاضی اغا، اشکله، کنگر، هکل