ازوی

ازوی. [ اَ وا ] ( اِ ) صَبر: دمام؛ ازوی است که بر چشمخانه و پشت و پیشانی کودک مالند. ( منتهی الارب ).

صبر دمام

💡 از کسانی که درین کوی چو سگ نان خواهند کم توان یافت گدایی که من ازوی بیشم

💡 آنچه زیبا میشود ازوی دروغ صدق او را چون بود یارب فروغ

💡 سپاهش چو این گفته بشنید ازوی همه شهر از و شد پر از جستجوی

💡 ازان پس بپرسید کسری ازوی که‌ای نامور مرد فرهنگ جوی

💡 از دل مظهر هزاران چشمه خاست چشمه‌ای ازوی هزاران بحرهاست