لغت نامه دهخدا
ارکون. [ اَ ] ( از یونانی، اِ ) بیونانی حاکم و افسر اعلی. ( آنندراج ). رجوع به ارخون و ارکئون و ارکنت شود.
ارکون. [ اُ ] ( ع ص، اِ ) کشاورز بزرگ. ( منتهی الأرب ): ارکون القریة؛ مهتر ده. ( مهذب الاسماء ).
ارکون. [ اَ ] ( اِخ ) حصنی منیع به اندلس از اعمال شنتمریه. و یاقوت گوید تا زمان وی در دست مسلمانان بوده است. ( معجم البلدان ).