ابن مناذر. [ اِ ن ُ م ُ ذِ ] ( اِخ ) ابوجعفر محمدبن محمدبن منذربن منذربن منذرمعروف به ابن مناذر. شاعر عرب در مائه دوم. مدّاح برمکیان. اصل او از مردم عدن بود و به بصره هجرت کردو به خدمت مهدی خلیفه رسید. در آغاز مردی پاکیزه زبان بود لکن پس از مرگ دوست او عبدالمجید خُلق او بگشت و هجاگوئی پیشه گرفت و مردمان از زبان او به رنج بودند و سبب نفی او بحجاز این بود و او بروزگار خلافت مأمون بدانجا درگذشت. اشعار او قسمی مدایح آل برمک و پاره ای مراثی عبدالمجید و برخی هجاء هم عصران اوست.
شاعر عرب در مائه دوم
محمد بن مُناذر ( ؟ - ۸۱۴م ) شاعر عرب مخضرم اموی - عباسی در سدهٔ دوم هجری بود. از مردم عدن، یمن بود و به بصره کوچید و آنجا فقه، حدیث و ادبیات آموخت. در زمان منصور شهرت یافت. به مدح برمکیان و هارون الرشید پرداخت و بسیار از این راه درآمد داشت. ابن مناذر در ابتدا خوش بیان بوده و در مسجد بصره به آموزش مشغول بود؛ سپس بسیار به نزاع آرای علما پرداخت، خلیل بن احمد و ابان لاحقی را نقد نمود. سپس به عنوان «زندیق دهری» نزد خاصه و عام شهرت یافت.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 خَلَف بن حَیّانِ احمرِ بصری (?-۷۹۶م) زبانشناس و شاعر عربی در سدهٔ دوم هجری بود. از فرغانه بود و در بصره میزیست، «به یمنیها تعصب داشت». از حماد راویه آموخت و بیشتر نحویان بصره از خود او آموختند. او استاد اصمعی، ابونواس و کسایی کوفی بود. با بشار بن برد، ابن مناذر، مروان بن ابیحفصه و ابوالعباس مبرد آشنایی یا دوستی داشت. خلف را از برجستهترین راویان، نسبشناسان، آشنایان به علم لغت و اخبار و شعر عربی کهن در روزگار خود دانستهاند. پیش از درگذشت، بیمار شده بود.
