باد گر

بادگر. [ گ َ ] ( اِ مرکب ) بادگرد. گردباد. ( ناظم الاطباء ). رجوع به بادگرد، و شعوری ج 1 ورق 160 شود.

گرد باد

💡 ما در درون سینه هوایی نهفته‌ایم بر باد گر رود سرِ ما بر هوا رود

💡 ناموس حسن می‌رود از یک نگه به باد گر نشنوی ز من ز حیا می‌توان شنید

💡 چون موی توام در دو جهان روی سیه باد گر یک سر موی تو فروشم به دو عالم

💡 با صد دریغ جان به جوانی دهم به باد گر زآنکه رحمتی نکنی بر جوانیم

💡 ای باد که جان فدای پیغام تو باد گر بر گذری بکوی آن حور نژاد

💡 صوفی به دور لعل لبت سنگسار باد گر سر فدای خشت سر خُم نمی‌کند