انبهی

انبهی. [ اَم ْ ب ُ ] ( حامص ) مخفف انبوهی:
نز انبهی تواند آمد بگوش بانگ
نز دیدگان تواند رفتن برون نظر.مسعودسعد.گوسفندان گر بروننداز حساب
زانبهیشان کی بترسد آن قصاب ؟مولوی.بس سرای پر ز جمع و انبهی
پیش چشم عاقبت بینان تهی.مولوی.ز انبهی برگ پنهان گشته شاخ
ز انبهی گل نهان صحرا و کاخ.مولوی.و رجوع به انبوهی شود.

مخف انبوهی

💡 انبه نبود هوش و خرد در سر و مغزش موی زنخ هر که بدین انبهی استی

💡 او در خرام و انبهی جان به گرد او حشری ست گوییا که روان با قیامتی

💡 چون بدزدی آن ز وراق ای پسر پس برون رو ز انبهی و شور و شر

💡 می نه آیدشان ز تو بوی بشر ز انبهی عشق و وجد اندر جگر

💡 نی که گردد زنار نار افزون هم شود آب از انبهی جیحون