الکنی

الکنی. [ اَ ک َ ] ( حامص ) ( از: الکن عربی + یاء مصدری فارسی ). کندزبانی. الکن بودن. لکنت. رجوع به الکن شود:
عالی عبارت خوش عذب فصیح تو
از الکن الکنی برد از ابکم ابکمی.

الکن بودن لکنت داشتن کند زبانی.
کند زبانی الکن بودن

💡 این منظومه درسال۱۲۶۰ سروده شده است و به همراه رساله‌ای دیگر به نام فی النسب و الالقاب و الکنی به نثر چاپ شده است. او تفسیر بزرگی نیز داشته است.

💡 مانند الکنی است ولیکن سخنوران عاجز شوند از او چو زبان آوری کند

💡 فبح باسم من تهوی و دعنی من الکنی فلا خیر فی اللذات من بعد ما ستر

💡 باز بعضی عالم منطق شدند از مقام الکنی ناطق شدند

💡 عالی عبارت خوش عذب فصیح تو از الکن الکنی برد از ابکم ابکمی