مسلم که ریشه در ماده «س-ل-م» دارد، به معنای کسی است که تسلیم شده و در برابر اراده و فرمان خداوند سر فرود آورده است. این ریشه، بنیاد معنایی مفهوم «اسلام» را تشکیل میدهد. در حوزه الهیات، تسلیم به معنای پذیرش آگاهانه و با رضایت کامل احکام الهی و انقیاد در برابر حق است. از این منظر، هر فردی که به رسالت پیامبران ایمان آورده و راه صلح و سلامت (که از همین ریشه است) را در پیش گرفته باشد، مصداق مسلم خواهد بود. این مفهوم، صرفاً به پیروان دین اسلام در معنای رایج محدود نمیشود، بلکه چتری فراگیر است که شامل تمام پیامبران بزرگ الهی و تمامی امتهای مؤمنی است که پیش از بعثت پیامبر اسلام (ص) نیز به حقیقت ایمان داشته و در برابر امر خداوند سر تعظیم فرود آوردهاند.
گستره معنایی تسلیم در مفهوم اسلامی
تسلیم در این بافت، به هیچ وجه به معنای ضعف یا انفعال نیست، بلکه اوج اقتدار انسانی در انتخاب مسیر صحیح است؛ یعنی رها کردن خودخواهیها و تسلیم در برابر دانایی و حکمت برتر. از آنجا که ماده سلم مفاهیمی چون سلامت، امنیت و صلح را نیز در بر میگیرد، «مسلم» بودن، نتیجهاش ورود به عرصهای از امنیت و آرامش درونی و بیرونی است. کسی که مسلم است، امنیت را در تبعیت از قانونِ هستیبخش یافته و از نزاع با حقیقت دست برداشته است. بنابراین، مفهوم مسلم یک هویت فراگیر دینی و ایمانی است که ریشههای عمیقی در سابقه تاریخی و آیینی تمام پیروان ادیان توحیدی دارد و بر اصل یکسانِ تسلیم در برابر ذات احدیت استوار است.
