القیوم
«القیّوم» یکی از اسمای الهی است که به معنای «پاینده و قائم به ذات» خداوند است. این نام نشان میدهد که هستی و بقای همه موجودات وابسته به اوست و هیچ چیز بدون اراده و مراقبت او دوام نمیآورد. هر موجودی به نوعی «قائم به خدا» است و وجودش بر هستی و قدرت خداوند استوار است.
این صفت، بیانگر حاکمیت و تدبیر بیوقفه خداوند بر جهان است. خداوند نه تنها مخلوقات را خلق کرده، بلکه آنها را حفظ و هدایت میکند و نیازهایشان را برآورده میسازد. «قیّوم» به معنای مراقب و حافظ همیشگی است که هر موجودی را در مسیر رشد و بقایش قرار میدهد و هیچ خللی در این مراقبت وارد نمیشود.
علاوه بر این، «قیّوم» منبع و اساس سایر صفات الهی مانند خالق، رازق، هادی و رحیم است. فهم این صفت، انسان را به یاد وابستگی کامل به خدا و ضرورت توکل بر او میاندازد و با تکرار و تدبر در این اسم، دل را آرامش و ایمان را تقویت میکند. در نتیجه، یادآوری «القیّوم» هم نشانه عظمت خداوند است و هم چراغ هدایت برای انسانها.
دانشنامه اسلامی
[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
قوم (۶۶۰ بار)
«قَیُّوم» صیغه مبالغه از مادّه «قیام» است، به همین دلیل، به وجودی گفته می شود که قیام او به ذات او است، و قیام همه موجودات به او می باشد، علاوه بر این، قائم به تدبیر امور مخلوقات نیز می باشد.
جمله سازی با القیوم
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در یای علی صورت حی القیوم بشناس و بدان که اسم اعظم آنجاست
💡 آنکه تأکید را گفت: الْحَیُّ الْقَیُّومُ زنده پاینده، که بر وی مرگ روانه، و فنا بوی راه نه، و زندگی همه زندگان بدست وی و بقدرة اوست، و القیوم هو القائم بحفظ کلّ شیء و المعطی له ما به قوامه. همانست که جای دیگر گفت: أَعْطی کُلَّ شَیْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدی. أَ فَمَنْ هُوَ قائِمٌ عَلی کُلِّ نَفْسٍ بِما کَسَبَتْ و تمامی شرح این کلمات در سورة البقره رفت.