افتی

( آفتی ) آفتی. [ ف َ ] ( اِخ ) تخلص شاعری از مردم تون ( فردوس ).

( آفتی ) تخلص شاعری از مردم تون

💡 به که افتی چو گل از خنده به پشت غافل از سرزنش خار درشت

💡 گر تو بی رهبر فرودائی براه گر همه شیری فرود افتی بچاه

💡 برسوائی در افتی آخر کار مر این گفته که من گفتم نگهدار

💡 گوئیش رو که افتی از سر بام پس رود تا فتد ازآن سر بام

💡 بدان ره گر نخواهی رفت هشیار فرو افتی بدوزخ سر نگونسار