ارم به

[ویکی فقه] ارم به، از اصطلاحات بکار رفته در علم حدیث بوده و از الفاظ ذم راوی می باشد.
یکی از الفاظ ذم و جرح واژه "ارم به" است. که اگر راویی به آن متصف شد ساقط الحدیث است، حدیثش نوشته نمی شود و به آن استشهاد نمی توان کرد. این اصطلاح در مرتبه چهارم جرح است.
مستندات مقاله
در تنظیم این مقاله از منابع زیر استفاده شده است:• قرشی، علی بن ابی الحرم، المختصر فی علم اصول الحدیث النبوی. • عبدالوهاب، عبداللطیف، المعتصر من مصطلحات اهل الاثر. • سیوطی، عبدالرحمن، تدریب الراوی فی شرح تقریب النواوی. • سخاوی، محمد بن عبدالرحمن، فتح المغیث. • تهانوی، احمد بن لطیف، قواعد فی علوم الحدیث. • مامقانی، عبدالله، مستدرکات مقباس الهدایه.

💡 دوش بودم به ناز و آسانی بر بساط ارم به مهمانی

💡 ز روی کرده همه حجره بوستان ارم به زلف کرده همه خانه کلبه عطار

💡 به نوای آفریدی چه جهان دلگشائی که ارم به چشم آید چو طلسم سیمیائی

💡 زاهد ز خدا ارم به دعوی طلبد شداد همانا پسری داشته است

💡 دید باغی نه باغ بلکه بهشت به ز باغ ارم به طبع و سرشت