مرثیه گوی

مرثیه گوی. [ م َ ی َ / ی ِ ] ( نف مرکب ) که در عزای مرده ای شعر سراید و ذکر محامد و محاسن او کند و بر مرگش تأسف خورد:
روحی به خبر مرثیه گوی من شد
بگریست از آنکه روح من از تن شد.سوزنی.کفن فروشی ای جوهری و مرثیه گوی
به مرده ای یک سوداست مر ترا به دو روی.سوزنی.نکنم مدح که من مرثیه گوی کرمم
چون کرم مرد ز من بانگ معزا شنوند.خاقانی.

که در عزای مرده ای شعر سراید

💡 شاعر نیم و شعر ندانم که چه باشد من مرثیه گوی دل دیوانه خویشم

💡 روحی بجز مرثیه گوی من شد بگریست بر آنکه جان من از تن شد

💡 تو بسته لب به مرگ کرم از ثنا و من در ماتم تو مرثیه گوی ثنا شده

💡 عزادار و مرثیه گوی حسینت تنش تاب سوزنده اخگر ندارد

💡 نکنم مدح که من مرثیه گوی کرمم چون کرم مرد ز من بانگ معزا شنوند