کست

کست. [ ک َ ] ( ص ) فضیح و شرم آور. || چرکین و ناپاک. || فرومایه. ( ناظم الاطباء ). || گست. زشت. ( اوبهی ). نازیبا. ( یادداشت مؤلف ): اگر بهتر نگریسته شود خبث عقیدت او در طلعت کست... مشاهدت افتد. ( کلیله و دمنه ).
گنجی و کتابی و جوینی و گلیمی
هست ابن یمین را خوش اگر نزد تو کست است.ابن یمین.دلبرا دو رخ تو بس خوبست
ارچه با یار کار کردی کست.؟ ( از اوبهی ).رجوع به گست شود.
کست. [ ک َ ] ( اِ ) یک قسم گوهر آبی رنگ مایل به سرخی. ( ناظم الاطباء ).
کست. [ ک ُ] ( ع اِ ) داروئی است که قسط نیز گویند. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به کسط شود.
کست. [ ک ُ ] ( اِ ) در زبان پهلوی به معنی جهت و سمت و ناحیه بوده است و ماداکست یعنی ناحیه مد. ( یادداشت مؤلف ). کوست. به معنی طرف و سوی و جهت و ناحیه و حومه و ایالت. ( فرهنگ پهلوی فره وشی ص 274 ). کست در پهلوی به معنی سو و کنار و در فارسی نیز کشت یا کست [ ک ُ ] به همین معنی است چنانکه در لاتینی کستا و در السنه انگلیسی و آلمانی و فرانسه کست و کست و کت از همین ماده است و نیز کلمات کستی و کشتی گیر و برگستوان و غیره. ( خرده اوستای پورداود ص 67 ). و نیز رجوع به خرده اوستا شود.
- کست اپاختر؛ در پهلوی به معنی طرف شمال است. ( خرده اوستا ص 67 ).
- کست خوراسان؛ در پهلوی به معنی طرف مشرق است. ( خرده اوستا ص 67 ).
- کست خوروران؛ در پهلوی به معنی طرف مغرب است. ( خرده اوستا ص 67 ).
- کست نیمروچ؛ در پهلوی به معنی طرف جنوب است. ( خرده اوستا ص 67 ).
کست. [ ک ُ ] ( اِ ) کلم. ( ناظم الاطباء ).
کست. [ ک ِ ] ( جمله استفهامی ) مخفف که است. ( ناظم الاطباء ). کیست. رجوع به که و کیست شود.
کست. [ ک ُ ] ( اِخ ) از دانشمندانی است که نقشه تخت جمشید را ترسیم کرد و حجاریهای جالب کشف و طرح نمود. ( از ایران باستان ج 1 ص 56 ).

قسط
مخفف که است. کیست

💡 مرد رشید اینهمه وَسواس چیست مردِ رشیدی، ز کست پاس چیست

💡 هر آن کست که به آزارِ خلق فرماید عدوی مملکت است او به کشتنش فرمای

💡 پیش لب تو تحفه فرستم دل و دین را دانم که کست تحفه ازین کم نپذیرد

💡 بدمگوی و بدمکن با هیچکس در هیچ حال تا نه بدگوید کست نی باشدت بیمی ز کس

💡 از رقبای این دستگاه می‌توان به کروم کست گوگل و آمازون فایر تی وی اشاره کرد.

💡 بدو گفت هر جا که خواهی بگرد نیارد کست گفت کز راه گرد