فقیری

فقیری. [ ف َ ] ( ص نسبی ) منسوب به فقیر که انتساب اجدادی است. ( از سمعانی ).
فقیری. [ ف َ ] ( حامص ) فقر. فقیر بودن:
سعدی نظر بپوشان یا خرقه در میان نه
رندی روا نباشد در جامه فقیری.سعدی.دل چو غنی شد ز فقیری چه غم
روز رهایی ز اسیری چه غم ؟خواجو.
فقیری. [ ف َ ] ( اِخ ) مردی عامی است اما بغایت آزاده و فارغ البال است. طبعش بد نیست. از اوست این مطلع:
ساخت پابوس تو ای سرو سرافراز مرا
هرکه را میل بدین نیست مسلمان نبود.
( از مجالس النفائس میر علیشیر نوایی ترجمه فارسی چ حکمت ص 166 ).

۱ - تهیدستی فقر ۲ - عدم اختیار را گویند که علم و عمل از او مسلوب شده باشد
منسوب به فقیر که انتساب اجدادی است.

💡 امین فقیری نویسنده شیرازی دربارهٔ این کتاب نوشته‌است: «جمال زیانی با این کتابش ما را دوباره به عالم کودکی بازمی‌گرداند.

💡 نمونه ۳:شما آدم خیلی فقیری هستید و نباید استدلال کنید؛ انسان‌های فقیر استدلال بدی دارند و اگر هم استدلالی بکنند اشتباه می‌کنند.

💡 در این طریق فقیری که می نهد قدمی فنای خود چو نجوید بقا کجا یابد

💡 امین فقیری (۳۰ آذر ۱۳۲۲ هـ.ش شیراز) پژوهشگر، نمایش‌نامه‌نویس و نویسنده ایرانی است.

💡 مانده مظلومان چو موران هم بزیر دست و پای از وطن گشته جدا هر سو فقیری دیگر است

💡 رضا نوازندهٔ فقیری است که بچه‌ای سرراهی را به خانه می‌برد و بزرگ می‌کند…