منکو تیمور

منکو تیمور. [ م ُ ت َ ] ( اِخ ) رجوع به منگو تیمور و سبک شناسی ج 3 ص 103 و شد الازار ص 273 و 283 و یادداشتهای قزوینی ج 3 ص 330 شود.

مِنْکو تیمور ( ـ۶۸۱ق)
(یا: منگوتیمور) پسر یازدهم هولاکوخان مغول از مادری به نام اولجای خاتون. در ۶۵۳ق هولاکوخان، همسر اَبِش خاتون، آخرین فرمانروای سلغری فارس. در ۶۵۵ق همراه اباقا در اران و گرجستان به جنگ با مهاجمان مغول دشت قپچاق پرداخت. در زمستان همان سال که اباقا برای قشلاق به مازندران و گرگان رفت، منکو تیمور را به دفاع از استحکامات قفقاز گذاشت. مهم ترین حادثۀ زندگی منکوتیمور شکست او در ۱۴ رجب ۶۸۰ق در جایی به نام مرج الصفر نزدیک حمص از سپاه مصر بود. وی که فرماندهی ۴۰هزار مرد جنگی را در دست داشت و در قلب سپاه مغول می جنگید به دست یکی از امرای سپاه مصری زخم برداشت و به همراه باقی ماندۀ نیروهایش به بین النهرین گریخت و در همان سال از اندوه شکست مرج الصفر، بیمار شد و درگذشت.

💡 لوون سوم پس از آن سپاهیان خود را با سپاهیان مغول درآمیخت و به اتفاق به سوریه حمله‌ور شدند. لشکریان ارمنی و مغول با لشکر سلطان مصر در حمص و بر ساحل رود اورونت روبرو شدند. نبرد نزدیک بود با پیروزی نیروهای ارمنیان و مغول به پایان برسد که ناگاه در اواخر روز فرمانده مغولان که منکو تیمور نام داشت به سپاهیان خود فرمان عقب‌نشینی داد. بر اثر این عمل لوون سوم ناچار شد به ارمنستان بازگردد. خان مغول که از شنیدن این خبر سخت خشمگین شده بود منکورتیمور و سپاهیان او را به سبب این عمل نامعلوم تنبیه سختی کرد، بدین ترتیب که دستور سر همه سرداران را بریدند و سربازان نیز محکوم شدند به اینکه لباس زنانه به تن کنند.