محمدتقی جعفری

[ویکی شیعه] محمد تقی جعفری مشهور به علامه جعفری (۱۳۰۴ - ۱۳۷۷ش)، از علمای شیعه در قرن ۱۵ هجری قمری، حکیم، فیلسوف، متکلم، فقیه، و اصولی نامدار است. او شاگرد مرتضی طالقانی بود، و سراسر عمر خود را در تحصیل، تدریس و پژوهش و تحقیق سپری کرد. وی بیش از ۸۰ جلد کتاب تالیف کرده است. جبر و اختیار، شرح نهج البلاغه، شرح مثنوی معنوی و وجدان، از معروف ترین آثار اوست.
علامه جعفری چندین بار با «برتراند راسل» در مورد مسائل فلسفی نامه نگاری داشته و با «روژه گارودی»، «پروفسور عبدالسلام» و «پروفسور روزنتال» گفتگوهایی داشته است.
محمدتقی جعفری در مرداد ۱۳۰۴ش/۱۳۴۳ق در محله جمشید آباد/عمو زین الدین تبریز به دنیا آمد. پدرش کریم نام داشت. او خواندن و نوشتن را پیش از دبستان نزد مادرش آموخت.
[ویکی فقه] جعفری، محمدتقی، متفکر و عالم دینی معاصر می باشد.
او در مرداد ۱۳۰۴ در تبریز زاده شد.

💡 عَموزِیْنُ‌الدّینْ (اَمیرْزِیْن‌ُالدّینْ) یکی از کوی‌های شمالی و شمال باختری تبریز است که تاریخی کهن و پر بار دارد و در قدیم مردم با اصل و نسب تبریز در آن می‌زیسته‌اند. از مشاهیر این کوی می‌توان از زینب پاشا و محمدتقی جعفری نام برد. یکی از گورستان های قدیمی تبریز در کنار این کوی است که تاریخچه‌ای دیرینه دارد. این کوی از سوی شمال به رودخانهٔ مهران‌رود، از سوی جنوب به کوی حکم‌آباد، از سوی خاور به کوی چوستدوزان و از سوی باختر به کوی جمشیدآباد می‌رسد.

💡 او به‌طور کلی با هیچ گروه سیاسی ارتباط خاصی نداشت و شخصیتی چند بُعدی داشت. کتاب‌های علی شریعتی، مرتضی مطهری، محمدتقی جعفری و محمدحسین طباطبایی را با دقت مطالعه و پیگیری می‌کرد و در میان سیاست‌مداران، به مهدی بازرگان و یدالله سحابی علاقه‌مند بود. از یک‌سو با جریان‌های روشنفکری فعالیت می‌کرد و برای جریان فکری شریعتی و حسینیه ارشاد در آبادان تبلیغ می‌نمود و از سوی دیگر، با جریان کارگری، قشر مسجدی و مذهبی سنتی نیز همراه بود.