گل زمین

گل زمین. [ گ ُ ل ِ زَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) قطعه زمین خوب. ( غیاث ). مکان مشخصی است در محلات و قراء و قصبات که مردم محل در آن جمع میشوند و در تسویه امر خود مشاوره میکنند. ( شعوری ج 2 ورق 323 ). در تداول محلی خراسان قطعه کوچکی از زمین. و در تداول برخی از نواحی دیگر گله گویند:
با این غرور حسن که در هر گل زمین
خلقی در آرزوی سلام تو میکشد.بابافغانی ( از شعوری ).یک دل هزار زخم نمایان نداشت راست
یک گل زمین هزار خیابان نداشت راست.صائب ( از آنندراج ).باشد نشان پای تو آرامگاه ما
یک گل زمین ز سایه گلبن مرا بس است.سالک یزدی ( از آنندراج ).و رجوع به گله شود.

قطعه زمین خوب.

💡 یک گل زمین ز سایه دولت شکفته نیست گویا گره به بال هما اوفتاده است

💡 صائب هزار لاله سیراب سر زده است بر هر گل زمین که چکیده است خون ما

💡 ناسازگاری زمانه بهر کس که رونهد گر بر گل زمین گذرد خار پا شود

💡 زجوش گل زمین می بوسد از بیرون در شبنم مگر در تنگنای بیضه بلبل بال بگشاید

💡 وه زین غرور حسن که در هر گل زمین خلقی در آرزوی سلام تو می کشد

💡 هر گام بهر گمشده یی رهبری نشاند برهر گل زمین که بناز آنصنم گذشت