قلم فرسایی

(قَ لَ. فَ ) [ معر - فا. ] (حامص. ) طول و تفصیل دادن به مطلبی در نوشتن، نویسندگی.

💡 از جمله علمای شیعه که در رد برخی از رفتارهای صوفیان قلم فرسایی کرده‌اند می‌توان از ابن بابویه، شیخ مفید و شیخ طوسی نام برد.

💡 «سه هزار و اندی سال پس از زرتشت، چه کسی صلاحیت بیشتر در تعبیر و تفسیر و شرح باورها و آموزه‌های زرتشت را دارد؟ پژوهشگران و دانشمندانی که در صندلی‌های راحت کتابخانه‌های خود لم داده و بر سر جزئیات دستوری گاتها و نیایش‌ها و دیگر ادبیات دینی زرتشتی قلم فرسایی می‌کنند، یا آن کشاورز قبا بر تن زرتشتی که در کوه‌ها و بیابان‌های خشک اطراف یزد و کرمان بیل می‌زند و کار می‌کند و عرق می‌چکاند و نیایش‌های زرتشت را زمزمه کرده و سفت و سخت، سنت‌ها و آیین‌های دین آبا و اجدادی خود را نگهبانی می‌کند؟»