نکو خوی

نکوخوی. [ ن ِ ] ( ص مرکب ) نکوخو. رجوع به نکوخو شود:
شادمان باد و به هر کام که دارد برساد
آن نکوخوی نکومنظر نیکومخبر.فرخی.نکودلی و نکومذهب و نکوسیرت
نکوخوئی و نکومخبر و نکومنظر.فرخی.نکوخویان سفیهان را زبونند
که اینان راهوار آنان حرونند.امیرخسرو.

نکو خو.

💡 گرچه با روی نکو خوی نکو می باید عاشقان را ز بتان تندی خو می باید

💡 باشد چو ابر بی‌مطر و بحر بی‌گهر آن را که با جمال نکو خوی یار نیست

💡 غلام نکو خوی از پیش خواند بدین گونه با او سخن باز راند

💡 نکو روی و نکو رای و نکو خوی نکو دید و نکو گفت و نکوکار

💡 گفتا به شبان که ای نکو خوی لطفی بکن و رضای من جوی

💡 در عذر پذیرفتن و بر عیب ندیدن بنگر سوی سلطان نکو خوی نکوکار