نوحه گری

نوحه گری. [ ن َ / نُو ح َ / ح ِ گ َ ] ( حامص مرکب ) زاری و ناله و گریه به آواز بلند. ( ناظم الاطباء ). عمل نوحه گر. رجوع به نوحه گر شود:
ای بلبل جغدگشته وقت است
کز نوحه گری نوات جویم.خاقانی.آرزوی تو مرا نوحه گری تلقین کرد
کآرزوی تو کنم نوحه تر درگیرم.خاقانی.آن نوحه گری در او اثر کرد
او نیز به نوحه دیده تر کرد.نظامی.- نوحه گری کردن؛ نوحه کردن. نوحه خوانی کردن. شیون و فغان برداشتن:
هنگام سپیده دم خروس سحری
دانی که چرا کند همی نوحه گری ؟خیام.آدم و حوا بخروشیدند و نوحه گری میکردند. ( قصص الانبیاء ص 26 ).
چند در چند همی بینم جور
چه کنم گر نکنم نوحه گری ؟خاقانی.

عمل و شغل نوحه گرنوحه خوانی.

💡 و دیگر گویند سبب توبۀ وی آن بود که آواز نوحه گری شنید کی همی گفت:

💡 صد چه قمری کند از نالۀ او نوحه گری می چکد خون دل و دیده ز منقار هزار

💡 همچو صامت بنما در غم من نوحه گری آمده جان عمو جان شیرین به گلو

💡 شب هجران که دلم نوحه گری ساز کند با خیالت گله هجر تو آغاز کند

💡 کسی که سیر خزان کرده است، می داند که چیست نوحه گری در چمن صنوبر را

💡 سینه شدی جون جرس افغانکده مرگ دل ار نوحه گری داشتی