موکنان. [ ک َ ] ( نف مرکب، ق مرکب ) در حال کندن موی سر یا ریش. آنکه مشغول کندن زلف یا ریش خود است به سبب مصیبت یا بلایی سخت که بر وی عارض شده است: فلان موکنان و مویه کنان آمد. ( از یادداشت مؤلف ):
خلق چندان جمع شد بر گور او
موکنان جامه دران در شور او.مولوی.
💡 آن سر زنان بناله که شد حال ما زبون وین موکنان بگریه که شد روز ما تباه
💡 گوش ریا چو آن خروش شنید موکنان بر سر عیینه دوید
💡 بود از مظهر حق دخترکی در اسرا موکنان مویه کنان جامه دران نوحه سرا
💡 بدند اهل حرم موکنان و مویه کنان به حالتی که نه ممکن بود حکایت آن
💡 شه زنان، به سرزنان و موکنان به گریه گفت: کو سران ایران، دلاوران ایران؟
