مظهریت
لغت نامه دهخدا
مظهریت. [ م َ هََ ی ْ ی َ ] ( از ع، مص جعلی، اِمص ) هویدایی و آشکارایی. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
ماخوذ از تازی هویدایی و آشکارایی
جمله سازی با مظهریت
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 گرچه از هرجا دلی آگاه داشت مظهریت از جلال شاه داشت
💡 و همچنین این دایره نقطه دایره دیگر است که مظهریت این دایره را در خور است.
💡 خود او را مظهریت باشد از حق در او دارد تجلی ذات مطلق
💡 اعتقاد به مظهریت در مسلک اهل حق از اهمیت خاصی برخوردار است. در مورد مظهریت برخی میگویند دین یاری مبتنی بر اصل وحدت وجود است. برخی نیز میگویند اهل حق برکسی اطلاق میشود که در جستجوی جلوه ذات حق در انسان باشد؛ زیرا مظهریت آینهای است که منعکسکننده خداست.