مسجد علی

مسجد علی. [ م َ ج ِ دِ ع َ ] ( اِخ ) از بناهای سلطان سنجر در اصفهان. رجوع به اصفهان شود.

از مساجد قدیمی اصفهان که پیش از دورۀ صفوی وجود داشته، و در دورۀ شاه اسماعیل صفوی، ساختمان آن تجدید شده است. بانی مسجد اولیه در منابع مختلف، سلطان سنجر یا علی شاه، فرزند تکش، سلطان خوارزم، و یا محمود بن محمد بن ملکشاه معرفی شده است. بانی ساختمان جدید مسجد در دورۀ صفوی، میرزا کمال الدین شاه حسین اصفهانی اعتمادالسلطنه ( ـ۹۲۹ق) بوده است. این مسجد، صحنی مربع شکل دارد، که با دو ایوان در میانۀ اضلاع شمالی و جنوبی، به همراه ایوانچه ها و طاق نماهایی در دو طبقه محصور شده است. گنبدخانه ای وسیع در پشت ایوان جبهۀ جنوبی، و شبستان کوچکی در جبهۀ غربی، فضاهای مسجد را کامل می کند. در گوشۀ شمال غربی مسجد، مناره ای رفیع وجود دارد که تاریخ ساخت آن معلوم نیست؛ اما با مقایسۀ شیوۀ ساختمان آن با دیگر مناره ها، احتمالاً به قرون ۵ و ۶ق تعلق دارد. این مناره در ۱۳۴۲ش مرمت اساسی شده است. صحن مسجد نماهای آجری ساده، و ایوان ها و ایوانچه های میانۀ اضلاع صحن، طاق های رسمی بندی دارند. بدنۀ مناره با آجرکاری زیبایی از نقوش هندسی مزین شده است.

💡 خانه دیبائی مربوط به اواخر دوره قاجار - اوایل دوره پهلوی است و در اصفهان، خیابان هارونیه، کوچه مسجد علی، جنب مسجد علی واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۳۸۳ با شمارهٔ ثبت ۱۱۵۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 از امکانات این ناحیه می‌توان به پارک شهربازی بسیج و بوستان‌های متعدد و از مساجد مهم این بلوار می‌توان به مسجد علی بن الحسین (ع) و مسجد جامع ابوذر اشاره کرد.

💡 سومین بنای فرهنگی، هنری و مذهبی که با عظیم ترین و داری بهترین امکانات روز می باشد می توان به بنای مجتمع فرهنگی وهنری بلال مسجد و حسینه امام حسین(ع) اشاره کرد. این بنا در مورخ در مورخه 07/06/92 کلنگ زنی و درمورخ 23/09/92 گود برداری آن به انجام رسید. بانی این مسجد علی مقصودی است. این مسجد دارای زیر زمین به مساحت 310 متر مربع و دارای سه طبقه می باشد:

💡 از جمله بناهای تاریخی این محله به میدان عتیق، مسجد جامع اصفهان، سرای نور، آرامگاه کمال‌الدینْ اسماعیل، خانه‌های قدیمی متعلق به یهودیان و کنیسه‌ها می‌توان اشاره کرد. همچنین مناره‌هایی مانند منار ساربان، دو منارهٔ دارالضیافه، منار چهل‌دختران و منار مسجد علی در این محله قرار دارند که دیرینگی برخی از مناره‌ها به دورهٔ سلجوقی می‌رسد.