کاوس

کاوس. [ وو ] ( اِخ ) پادشاه ایران و پسر کیقباد. ( ولف ). کاووس. کیکاوس:
از آواز ابریشم و بانگ نای
سمن عارضان پیش کاوس بپای.فردوسی.نخستین چوکاوس با آفرین
کی آرش دوم بد، سوم کی پشین.فردوسی.چو کاوس روی کنیزک بدید
دلش مهر و پیوند او برگزید.فردوسی.کاوس درفراق سیاوش به اشک خون
با لشکری چه کرد بتنها من آن کنم.خاقانی.رجوع به کاووس شود.
کاوس. [ وو ] ( اِخ ) قابوس. رجوع به قابوس شود.
کاوس. [ وو ] ( اِخ )دهی از بخش صحنه شهرستان کرمانشاهان. دارای 75 تن سکنه، آب آن از چشمه و محصول عمده اش غله، توتون، چغندرقند و حبوب است. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 5 ).

یا کاوس کی.
دهی است از بخش صحنه شهرستان کرمانشاهان

💡 گه بسر دستی رباید از سر کاوس تاج گه بسر مستی ستاند از کف جمشید جام

💡 ای شه سر کاوس اگرت کاس شرابست یاد آرز دوری که تواش جامی و کاسی

💡 همان جم و کاوس با کیقباد جزین نامداران که داریم یاد

💡 نه ای از سیاوخش کاوس به که چون او نباشد سرافراز مه

💡 بود رستم پهلوان لشکر کاوس شاه هست در لشکر چو رستم مر تو را صد پهلوان