وقت وقت

وقت وقت. [ وَ وَ ] ( ق مرکب ) گاه. گاه گاه. بعض اوقات. رجوع به ترکیبهای وقت شود.

گاه گاه گاه بعض اوقات.

💡 از پس پیری جوانی یافت در نظم سخن تا جوان آمد بخدمت وقت وقت و گاه گاه

💡 شب شب توست و وقت وقت دعاست یافت خواهی هرآنچه خواهی خواست

💡 گر بیخودی ز خویش همه وقت وقت تو است گر نی به وقت آی که اسرار نازکست

💡 کارها در بند وقت آمد نگه دارید وقت وقت باشد کز لب او مرحبانی بشنوید

💡 دلم می‌دهد وقت وقت این امید که حق شرم دارد ز موی سپید

💡 ماه تیره گردد از شرم جمالش وقت وقت ابر نوحه گیرد از رشک نوالش گاه گاه