وضوء

وضوء. [ وَ ] ( ع اِ ) آب دستی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). آبی که بدان وضو کنند. ( غیاث اللغات ) ( اقرب الموارد ). || ( مص ) آب دست کردن. ( منتهی الارب ). وضو گرفتن. ( از اقرب الموارد ). رجوع به وُضوء شود.
وضوء. [ وُ ] ( ع اِ ) آبدست. ( منتهی الارب ). آب وضو. ( ناظم الاطباء ). || ( مص ) عمل دست نماز گرفتن. ( ناظم الاطباء ). آب دست کردن ( ناظم الاطباء )، و آن شستن اعضای وضو و مسح سر است، و گاهی شستن بعض اعضاء را هم وضو نامند. قیل و منه من مس ذکره فلیتوضاء؛ ای یغسل یده، و همچنین است الوضوء قبل الطعام ینفی الفقر، یا هر دو لغت در هر دو معنی آید. اخفش گوید وضو به فتح واو آب است و به ضم آن فعل ( آب دست کردن ) است. ( منتهی الارب ). وضوء به ضم واو و تخفیف ضاد معجمه در اصل مصدر وضوء الرجل اذا صار نظیفاً حسناً باشد، و در شرع معنی این لفظ نقل شده است برای طهارت مخصوصه برای نظافت و پاکیزگی خاصی که در این امر ملحوظ است. و گاه این لفظ را به فتح واو خوانند ولی مشهور به ضم واو است. و مصدر باشد، اما اگر به فتح خوانند به معنی آبی است که بدان وضو سازند، ابوعمروبن العلا فتح واو را مطلقاً و ابوعبید ضم آن را مطلقا منکر میباشند،کذا فی بعض شروح مختصرالوقایة. || نزد صوفیه وضو عبارت است از ازاله نقائص کونیة. و این معنی ضمن معنی لفظ صلوة گذشت. و نزد فرقه سبعیه وضوء را به موالات امام تأویل کنند، چنانچه در ضمن معنی لفظ سبعیه این معنی گذشت. ( از کشاف اصطلاحات الفنون ).

💡 نسبت‌ واجب‌ به ‌موجودات چون شمست وضوء نی به مانند بنا و نسبت بناستی

💡 قوله: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ در آیت تسمیت هم کمال عبادت است هم حصول برکت هم غفران معصیت و برداشت درجت. اما کمال عبادت آنست که مصطفی ص گفت: لا وضوء لمن لم یذکر اسم اللَّه علیه‌