لغت نامه دهخدا
ناوک سحری. [وَ ک ِ س َ ح َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از دعای بد و نفرین باشد که در آخرهای شب کنند. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). آه سحری:
به صور نیمشبی درفکن رواق فلک
به ناوک سحری برشکن مصاف قضا.خاقانی.رخنه گردان به ناوک سحری
این معلق حصار محکم را.خاقانی.