نیم دشمن

نیم دشمن. [ دُ م َ ] ( ص مرکب ) که دشمن است اما در دشمنی ورزیدن مصر نیست: بنده را خوشتر آن آید که آن نواحی را به کاکو داده شود که هر چند نیم دشمن است از وی انصاف توان ستد. ( تاریخ بیهقی ص 264 ). پسران علی تکین ما را نیم دشمنی باشند بی علتی در میان بهتر که دشمن تمام باشند. ( تاریخ بیهقی ص 505 ).

که دشمن است اما در دشمنی ورزیدن مصر نیست: بنده را خوشتر آن آید که آن نواحی را به کاکو داده شود که هر چند نیم دشمن است از وی انصاف توان ستد. پسران علی تکین ما را نیم دشمنی باشند بی علتی در میان بهتر که دشمن تمام باشند.

💡 ز دولت‌ دوستی جان بر تو ریزم نیم دشمن که از دولت گریزم

💡 خود گیر که دشمن توام دوست نیم دشمن بچنین روز، ببخشای بر او