نفس رحمانی

نفس رحمانی. [ ن َ س ِ رَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) وجود اضافی است که وجه آن به حقیقت وتکثیر معانی یعنی اعیان و احکام در حضرت واحدیت است همچنانکه نفس انسان را اطوار مختلف به صور حروف در مخارج و مقاطع است. و بالجمله عبارت از وجود اضافی است به صورت معانی که اعیان ثابته اند. ( از فرهنگ مصطلحات عرفا ص 400 از اصطلاحات شاه نعمت اﷲ ولی ص 32 ).

وجود اضافی است که وجه آن بحقیقت و تکثر معانی یعنی اعیان و احکام در حضرت و احدیت است همچنانکه نفس انسان را اطوار مختلف به صور حروف در مخارج و مقاطع است. و بالجمله عبارت از وجود اضافی است به صورت معانی که اعیان ثابته اند.

💡 بیان از نفس رحمانی بد اینجا که از وی ما سوی اللهند احیا

💡 ظل مبدأ نفس انسانی بود کان نظیر نفس رحمانی بود

💡 بدان نور اللّٰه بصیرتک بنور العیان که در نظر اهل کشف و شهود، عالم هر لحظه‌ای به حسب اقتضای ذاتی خود قطع نظر از موجد نموده، نیست می‌گردد، و به مدد وجودی که عبارت از نفس رحمانی است، هست می‌شود؛ و از سرعت انقضا و تجدد، محجوب زمان و مکان این معنا را در نمی‌یابد.