لغت نامه دهخدا
نطی. [ ن َ طی ی ] ( ع ص ) بعید. دور. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). مکان نطی، جای دور. ( منتهی الارب ). بلدة نیاطها نطی؛ ای طریقها بعید. ( منتهی الارب ). رجوع به نَطوشود. || منطوّ. ( متن اللغة ) ( المنجد ). مسدی. ( المنجد ). رشته درهم تنیده. رجوع به نَطو شود.