موکب روان

موکب روان. [ م َ / مُو ک ِ رُ ] ( اِ مرکب ) عبارت است از حشم و خدم که همراه موکب باشند. ( آنندراج ). ج ِ موکب رو. سواران یا پیادگان که همراه سلطان یا فرمانروا باشند:
به هارونیش خضر و موسی دوان
مسیحا چه گویم ز موکب روان.نظامی.چو در موکب قلب دارا رسید
زموکب روان هیچ کس را ندید.نظامی.و رجوع به موکب و موکب رو شود.

عبارت است از حشم و خدم که همراه موکب باشند ٠

💡 وصل خود موکب روان کرد ای رفیقان کو دگر دادرس شاهی که پیش او برم داد فراق

💡 به موکب روان لشگر از هر کنار نه چندان که داند کس آنرا شمار

💡 چو شاه چین ز مشرق راند موکب روان شد خیل زنگی سوی مغرب

💡 چو در موکب قلب دارا رسید ز موکب روان هیچ‌کس را ندید