ملوکان

ملوکان. [ م ُ ] ( اِ ) ج ِ ملوک. ملوک که جمع مکسر مَلِک است مجدداً «ان » ( نشانه جمع فارسی ) در آخرش افزوده شده است و این نوع جمعها در نظم و نثر قدیم معمول بوده است: اینجا بدین ناحیت زبان پارسی است و ملوکان این جانب ملوک عجم اند. ( ترجمه تفسیر طبری ). از روزگار آدم تا روزگار اسماعیل پیغامبر ( ع ) همه پیغامبران و ملوکان زمین به پارسی سخن گفتندی و اول کس که سخن گفت به زبان تازی اسماعیل پیغامبر بود. ( ترجمه تفسیر طبری ).
به بوستان ملوکان هزار گشتم من
گل شکفته به رخسارکان تو ماند.دقیقی.همه ملوکان آن شب زبان بسته گشتند. ( تاریخ سیستان ص 60 ).
آن کس که ملوکان به غلامیش نیرزند
در خدمت کمتر حشم بارگه ماست.سنائی ( دیوان چ مصفا ص 47 ).به زیر سنگ و گل بینی همه شاهان عالم را
کجا آن روز در گیتی ملوکان عجم بینی.سنائی ( ایضاً ص 358 ).

💡 آنکس که ملوکان به غلامیش نیرزند در خدمت کمتر حشم بارگه ماست

💡 به بوستان ملوکان هزار گشتم بیش گل شکفته به رخسارگان تو ماند

💡 ناداده کف راد تو صد بار بمردم در کنج ملوکان زمانه گهری نیست

💡 ای ملوکان جهان روح بر درگاه تو در سجودافتادگان و منتظر مر بار را

💡 ای بس طناب عمر ملوکان که برگسست این خیمه کبود برین دشت باستان

💡 سر تخت شاهنشهی زان اوست ملوکان عالم به فرمان اوست