مشک بر

مشک بر. [ م ُ / م ِ ب َ ] ( ص مرکب ) مشک آلود. مشک آگین. خوشبوی و معطر:
مشک بر گشت خاک عودی پوش
نافه خر گشت باد نافه فروش.نظامی.از آن مشک بر ابر گل ریخته
مه از سنبله سنبل انگیخته.نظامی.

مشک آلود مشک آگین

💡 به جان و سر که از این آب بر سر ار ریزد هزار طره بروید ز مشک بر سر کل

💡 چون یاد اهل بیت رود بر زبان من گر همدمی من نکند مشک بر خطاست

💡 تو اگر منکر شدی گویم نشان گویم نشان مشک بر شعر سیه می‌بیختی می‌بیختی

💡 همی مشک بر آتش افشاندند به بهرام بر آفرین خواندند

💡 جوشن پوشی ز مشک بر مه روشن بر مه روشن همی که‌ پوشد جوشن

💡 آن ماه و شی که طعنه اندر خور زد وز تودۀ مشک بر سمن چنبر زد